قیمت مواد اولیه، انرژی و دستمزد مدام تغییر میکند. کارخانههایی که بهای تمامشدهی واقعی هر محصول را میدانند میتوانند واکنش نشان دهند؛ آنهایی که به تخمین سال قبل تکیه میکنند، بیآنکه بفهمند حاشیهی سود از دست میدهند.
۱. بهای استاندارد را تعریف کنید
برای هر محصول، فرمول ساخت و زمان استاندارد نیروی کار و ماشین را تعیین کنید. این مرجع شماست.
۲. مصرف واقعی را ثبت کنید، نه تخمین
مواد را با حواله و بر اساس دستور تولید از انبار خارج کنید. اگر مصرف ماهی یک بار «طبق استاندارد» ثبت شود، ضایعات و سرقت دیده نمیشوند.
۳. سربار را منصفانه تسهیم کنید
انرژی، اجاره، استهلاک و سرپرستی را با یک قاعدهی روشن تقسیم کنید؛ ساعت ماشین، ساعت کار یا مقدار تولید.
۴. واقعی و استاندارد را در هر بچ مقایسه کنید
اختلاف (انحراف) نشان میدهد پول از کجا نشت میکند: قیمت، مقدار، ضایعات یا توقف.
۵. بهای تمامشده را به قیمت و فروش وصل کنید
بهای تمامشده فقط وقتی مفید است که فروش آن را ببیند. حاشیهی سود هر محصول و هر مشتری میگوید چه چیزی را بیشتر بفروشید.
چرا کلید کار یکپارچگی است
هر قدم به دادهی یک واحد متفاوت نیاز دارد: خرید (قیمت)، انبار (مصرف)، تولید (زمان)، منابع انسانی (دستمزد)، فروش (قیمت) و حسابداری. وقتی اینها در برنامههای جدا هستند، بهای تمامشده هفتهها بعد در اکسل حساب میشود. در DelonivA ERP این ماژولها یک پایگاه دادهی مشترک دارند، پس بهای تمامشدهی واقعی همان لحظهی پایان بچ حساب میشود و ایجنت تحلیلگر هوش مصنوعی محصولاتی را که حاشیهی سودشان کم میشود علامت میزند.